Ulu rüzgarlara sürüp gözlerimi
Eğiliyorum önünde
Akan zamanın.
Saçılıyor benden kalan bütün döküntüsü hayatın
Süpürüyorum kapımın önündekileri
Faraşım almıyor çok uzun yılları
Süpürüyorum alnımın çizgilerinin altına
Bir iki de paslanmış saç teli
Zamanın oksidasyonudur bu
El verirsin aşka
Ya da aşındırırsın adımlarını
Ya da dövüşürsün devlerle
Sarsıla sarsıla çatlar gibi ağlar
Kıpkırmızı nefessiz gülersin
Bir damla
Damlacık gibi kalır geride
Okside olan zaman
Hesabı tutulmayan gündoğumları gibidir
Kaldıkça haznesini doldurur alışkanlıkların
Her boğumunda çürütür kanatlarını.
Sonbahar geldi yine
Gülücük saçmıyor rüzgarlar
Bilgeliği
Damla damla göz yaşlarında
Taşıyorlar.
Her sonbahar
Anıları ayıklarım
Alnım geniştir zaten
Kalanlar göz diplerine otursun…


Sevgilerimle…