Hepimiz biraz günahkar,
Hepimiz biraz yalnızız

Bundan degil midir,
Kendimizi en kalabalık gördügümüz anlarda,
Üstümüze giydirdigimiz yalnızlıklarımız"


Yine hüzzam makamının bütün kasvetini toplamış sinesine İstanbul
Hüzünler düşüyor mutlulukların üstüne,ayak izlerimizde nü resimli gizli iç çekişlerimiz
Canını yaktıklarımız,ugruna yandıklarımız,hem savrulup hem de savurduklarımız
Tutunmaya en çok ihtiyaç duydugumuz anda yüregimizde yar(a) olan yarelerimiz

Sormak lazım üstadlara,ayrılıgı elmas gibi satırlarda işleyen koca yürekli adamlara/kadınlara


Hüznün zamanı var mıdır,varsa neden bu hüzün tablosunda sonbahar suçlu gibi durur.Döktügü yapraklar yetmemiş midir ayrılıkların diyetine