Ne bilmek isterim,
Ne hayal görmek,
Ne de düş
Ne mektubun ne telefonun geldi
Yokluğun bir kor ateş gibi üzerimdeydi
Ben ,
Acıyım
Kederim
Derdim
Çünkü yine sensizim
Bir yıldızlar bilir bir de ben
Sensizliğin nasıl olduğunu
Seninle yaşadıklarım
Üç günlük bir masal oldu
Unutulmaya terk edildi
Benim için hiçbir şeyin anlamı yok
Hiçbir şey eskisi gibi olmuyor
Hani ,
Rüzgar olur teninde gezerdim,
Ses olup kulağında çınlardım
Sıkıca ellerimi tutardın
Atmıyor aşkımızın kalbi artık
Umutsuz , unutulmuş
Bir aşk kaldı geride
Ne adını sordular bana
Ne de düşlediğim hayal ettiğim şeyleri
Özümde taşıdığım
Ayrılık kokusuydu bu
Zevksiz , çekilmez bir hayata döndü hayatım
Bu sevda da ne ileri gidebildi ne de geri !
Dalından koparılmış bir çiçek gibi
Soluyordu sevdamız
Baharlar kışa döndü
Usanmadan bıkmadan bekledim seni
Yıkıldı viran oldu gönlüm
Yorgun gözümün halkaları
Sevgi gibi sonsuz ağlamak istiyordu
Seninle ne günler yaşadım
Neden bitti anlayamadım
Gözlerim göz yaşlarımı
Saklıyordu , dayanamadım
Ağladım sensizliğe
Göz yaşlarım ilk defa böyle gözlerimden
Çaresiz akıyordu
Halimi hiç sorma!
Beni hiç görme
Kımıltısız bekledim seni
Yollara düştüm
Soğuk rüzgarlar gibi estim
Artık! kimse yok hayatımda
Senin hayalinden başka
Ne sesim çıkıyor
Ne ellerim tutuyor
Ne de gözlerim görüyor artık!
Kaybedeceğim hiçbir şey yok
Kimse gelmeyecek
BİR TELEFONUN ÇALIŞI GİBİ
ÇINLAYAN YALNIZLIKTAN BAŞKA...
RAMAZAN YILMAZ
