Bozdoğan



              Bozdoğan?ın bilinen ve yazılı tarihi 13. Yüzyılda başlar. Bu yıllarda Anadolu?nun bazı bölgelerini ele geçirmeye başlayan Selçuk boyları, yöreyi Bizanslılardan alarak askeri amaçlarla geliştirmişlerdir. Daha sonra Aydınoğlu Beyi İsa Bey?in Osmanlı Hükümdarı Yıldırım Beyazıt?a itaatini bildirmesi üzerine Bozdoğan 1390 yılında ?Beylik? olarak Osmanlı yönetimine bağlanmıştır.Tanzimattan sonra yapılan idari düzenleme ile de 1879 yılında ilçe olmuştur. 2000 Yılı Nüfus Sayımı sonuçlarına göre 35 190 kişi yaşayan ilçede 2 bağlı belediye ve 44 köy bulunmaktadır.

              Bozdoğan isminin nereden geldiği konusunda çeşitli söylentiler bulunmaktadır. Bunlardan en önemlisi; yöreye yerleşen Akıncı Oğuz Boyunun o dönemin önemli silahlarından olan ?Bozdoğanlar?ı kullanmalarından kaynaklanmış olabileceğidir.

              Yüzölçümü 849 km2, rakımı 200 m.dir. İlçenin ekonomisi tarıma dayalıdır. Sanayi yok denecek kadar azdır. Ticaret,  ilçe merkezinde bazı tarım ürünlerinin alım satımına dayalı olarak nispeten gelişmiştir. İlçede istihdam olanağı sağlayan tek kuruluş Belediyeye ait Madran Memba Suyu İşletmesi, özel sektöre ait içme suyu tesisi ile İl Özel İdaresinin de ortak olduğu biber fabrikasıdır.

Buharkent



              Buharkent nüfusunun temelini teşkil eden  Ortakçı Köyü, 1901 yılı Eylül ayının 14. gününü 15. gününe bağlayan gecede büyük bir deprem geçirmiştir. Bu depremde 53 kişi hayatını kaybetmiş, köy oturulamaz hale gelmiştir. Burhaniye adını alması da dönemin Padişahı 2. Abdülhamit?in 18. oğlu olan Burhanettin?e izafeten almıştır. Diğer bir rivayete göre, kurulmasında özel ilgi gösteren İzmir Valisi Kamil Paşanın oğlu Burhanettin?den Burhaniye adını aldığı söylenmektedir.

              Kuruluşundan hemen sonra bünyesinde büyük bir nüfus toplayan ve ona paralel olarak gelişen Burhaniye
    ?de 2. Meşrutiyetin ilanına müteakip 1908 yılında belediye statüsüne kavuşmuştur. 1 Mart 1954?de halkın isteği doğrultusunda Burhaniye?ye ikinci defa belediye teşkilatı kurulmuştur.

              1955 yılına kadar Kuyucak ilçesine bağlı bir kasaba olarak kalan Burhaniye 1955 yılında, 8 bağlı köyü ile birlikte Bucak teşkilatına kavuşmuştur.

              Bu zaman içerisinde 1 Mart 1942 yılına kadar Nazilli İlçesine, bu tarihte Nazilli ilçesinden ayrılarak Denizli - Sarayköy ilçesine bağlanmış, 1 Mart 1953 yılında Kuyucak?ın ilçe olması üzerine Kuyucak ilçesine bağlanmıştır.

              Burhaniye kasabası 18 Haziran 1987 tarihinde yürürlüğe giren 3392 sayılı Kanunla ilçe teşkilatı statüsüne kavuşarak 3 Eylül 1988 tarihinde fiilen teşkilatlanarak Buharkent ilçesi olmuştur.
    Toplam yüzölçümü 121 Km2, İlçe merkezinin rakımı ise 160 metredir.

               2000 Yılı Nüfus Sayımı sonuçlarına 12 984 kişi yaşayan ilçede 1 bağlı belediye ve 8 köy bulunmaktadır.

              İlçenin ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır. Sahip olduğu arazinin büyük bir kısmı sulanamayan kıraç, ormanlık alanlarla kaplıdır.  İlçede 1968?de başlayan tavukçuluk faaliyeti ile 80?e yakın olan tavuk çiftliklerinde çalışanlarla birlikte 400?e yakın aile geçimini bu alanda sağlamaktadır. Genellikle yumurta tavukçuluğu yapılmaktadır. Son yıllarda et tavukçuluğu da gelişmeye başlamıştır.
 
 
 

Çine



              İlçe 1877 tarihinde bucak, 1880 tarihinde de ilçe teşkilatına kavuşmuştur. İlçenin 957 km2 yüzölçümü olup, 2000 Yılı Nüfus Sayımı geçici sonuçlarına göre 53 770 kişi yaşayan ilçede, 2 bağlı belediye ve 65 köy bulunmaktadır.

             İlçe ekonomisi tarıma dayalıdır. Halkın % 80?i çiftçidir. Tarım ürünlerinden zeytin, pamuk, tütün, mısır, buğday  ve sebze çeşitleri ile hayvancılık başta gelir.

              Hayvancılık faaliyetlerinin değerlendirilmesi ve besiciliğe katkıda bulunması için ilçede 1178 ortaklı ve 1990 yılında faaliyete EGE - ET A.Ş. vardır.

              Besiciliğe önemli katkısı olan 1992 yılı birim fiyatları ile 1,5 milyara mal olan ağırlığı Çine Belediyesi ve İl Özel İdaresi ile beş ortaklı, saatte 8 ton besi ve süt yemi üretim kapasiteli ve sekiz milyar sermayeli yem fabrikası 1994 yılında faaliyete geçmiştir.

              İlçe hudutlarında ilçe ve Türkiye ekonomisine belirli katkısı bulunan fazla miktarda feldispat ve kuvars madeni mevcuttur. Bu madenler dört aile şirketi tarafından hammadde şeklinde işletilmektedir.

Didim


              Didim ilçesinin ilk yerleşim izleri Neolitik Devre (M.Ö. 8000) uzanır. M.Ö. 16.yüzyılda Miken, Giritliler ve daha sonra da Aka kolonilerinin varlığı görülür. Persler, Romalılar ve Bizanslılardan sonra 1071 Malazgirt savaşından sonra Anadolu?nun kapılarının Türklere açılmasından sonra ilk olarak Karia olarak anılan bu bölge Türklerin eline geçmiştir. 1261 yılından sonra Karia?da Menteşe Beyliği kuruldu ve Didim ve çevresi bu beyliğin içine alınmıştır.

              9 Mayıs 1990 tarihine kadar Didim ve çevresi Söke ilçesinin bir parçası iken bu tarihte yayınlanan bir kanunla Yenihisar kasabası merkez olmak üzere Akbük, Ak-Yeniköy beldeleri ile Akköy, Balat, Batıköy, Denizköy ve Yalıköy bağlıları ile ilçe olmuştur.

              Alanı 402 Km2 dir. 2000 Yılı Nüfus Sayımı sonuçlarına göre 37 395 kişi yaşayan ilçede 3 bağlı belediye ve 5 köy bulunmaktadır.

              İlçe ekonomisi tarıma ve turizme dayalıdır.Tarla ürünlerinden buğday ve pamuk birinci sırayı almaktadır.Hayvancılık tüketim ihtiyacını karşılayacak kadar olup, özellikle küçükbaş hayvan yetiştiriciliği önde gelmektedir.

              Yaz aylarında önemli sayıda turistin ziyaret ettiği ilçede, ekonomi olumlu yönde etkilenmektedir.
 
 

Germencik

              Osmanlı Devleti?nin kuruluşu sırasında Selçuklu Beyliklerinden Aydınoğlulları varislerinden Hıdır Bey?in egemenliği altındaki topraklar üzerinde, bu günkü yerinin 2 km kuzeyinde küçük bir aşiret topluluğu iken, 07 Eylül 1922 yılında ?DEĞİRMENCİK? adı altında kurulmuştur. 15. Yüzyılın başlarında; Bursa, Konya, Afyon dolaylarında göçebe olarak yaşayan Yörük aşiretlerinin yaz mevsimlerinde hayvanlarını barındırmak için rağbet bulan Değirmenin adını aldığı sanılmaktadır. Daha sonra dış kabileler tarafından ?GERMENCİK? olarak adlandırılmıştır. Bucak iken 1948 yılında ilçe olmuştur.

              2000 Yılı Nüfus Sayımı sonuçlarına göre 46 821 kişi yaşayan ilçede 4 bağlı belediye ve 27 köy bulunmaktadır.

              İlçede ekonomik hayat son derece canlı olup, özellikle incir işletmeciliği Türkiye ekonomisinde çok önemli bir yere sahiptir. Bunun yanında zeytincilik ve pamuk tarımı da oldukça yaygındır. Zeytin genellikle yağ olarak değerlendirilirken, salamura yapımı da mevcuttur.

              İlçenin belli başlı önemli ürünleri pamuk, hububat, zeytin ve incirdir. Halen Alangüllü ve Gümüşköy?de toplam 100 dekar kapalı sera ve sebzecilik yapılmaktadır.

              Süt inekçiliği, besicilik, kültür ırkların ve melezlerin bölgeye girmesi ile gelişme göstermiştir.
 
 

İncirliova


              İncirliova çevresinin 1600?lü yıllardın beri yerleşim yeri olduğu bilinmektedir. Osmanlı İmparatorluğu zamanında 1867 yılında bucak olmuş, 1898 yılında Belediye teşkilatına kavuşmuş olup, o zamanki  ?Karapınar? olan adı 1934 yılında ?İncirliova? olarak değişmiştir. 4 Temmuz 1987 tarihinde yürürlüğe giren 3392 sayılı Kanun ile ilçe olmuştur.

              2000 Yılı Nüfus Sayımı geçici sonuçlarına göre 40 733 kişi yaşayan ilçede 2 bağlı belediye ve 21 köy bulunmaktadır. Alanı 181 km2 ? dir.

              İlçe ekonomisi büyük ölçüde tarım ve tarıma dayalı sanayiye dayalıdır. İlçenin yüzölçümü 181.000 dekar olup, bunun 131.469 dekarı kültür arazisi olarak kullanılmaktadır. İlçede incir, buğday, arpa, mısır, pamuk, tütün, susam, zeytin ve sebze yetişir.

Karacasu

 

TARİHİ: Afrodisias Antik Kenti ve çevresinde bulunan tarihi eserlerden İlçenin tarihinin 5-6 bin yıl öncesine kadar uzandığı değerlendirilmektedir. 11-13. yüzyıllar arasında bölge dört kez Selçukluların ellerine geçmiş ve Karacasu toprakları Türkmen boylarınca iskan edilmiş, 1413 tarihinde II. Murat, Karacasu topraklarını Osmanlı İmparatorluğu?na katmıştır. 1864 yılında Nazilli İlçesine bağlı ?Bucak? olan Karacasu, 1867 tarihinde Aydın İline bağlanmıştır.

 İDARİ YAPI ve COĞRAFİ DURUM: İlçenin (Merkez, Ataeymir, Geyre ve Yenice) 4 belediyesi, 29 köyü ve 15 mahallesi  vardır. İlçenin rakımı 600 metre olup en yüksek noktası Karıncalı Dağı?dır. İlçenin yüzölçümü, 782 km²?dir. Babadağ ile Karıncalı Dağı arasında kalan ve yer yer dağlık ve engebeli bir arazi yapısına sahip yaklaşık 40 km uzunluğundaki vadide kurulmuştur. İl Merkezine 90 km mesafededir. Karacasu İlçesinin doğusunda Denizli-Babadağ, batısında Aydın-Bozdoğan, kuzeyinde Aydın-Kuyucak, güneyinde ise Denizli-Tavas ve Kale İlçeleri yer almaktadır. En önemli akarsuyu Dedeler Köyünden çıkıp Büyük Menderes Irmağına dökülen Dandalaz Çayı?dır. İlçe; Akdeniz İklimi özelliklerini taşımaktadır. Rakımın kısmen yüksek olması nedeniyle, Aydın İlinin diğer bölgelerine göre kış mevsimi daha soğuk, yaz mevsimi ise daha serin ve kuraktır. İlçemiz deprem ve orman yangınları yönüyle risk altındadır.

NÜFUS: 2000 yılı Genel Nüfus Sayımı sonuçlarına göre, İlçe merkez nüfusu 5.915 ve köylerin nüfusu 16.065 olup, toplam nüfus 21.980?dir.

KÜLTÜR ve TURİZM: İlçemizde, Türkiye?nin en önemli kültürel varlıklarının başında gelen Afrodisias Antik Kenti bulunmaktadır. Afrodisias Antik Kenti, İlçemize 13 km mesafede bulunan Geyre Beldesi sınırları içerisinde yer almaktadır.Afrodisias Antik Kenti?nden çıkan eserler ve anıtsal yapılarla ilgili Aydın İlçeleri Bilgileri ve Tanıtımları  
Linki Görebilmek İçin Üye Ol veya Giriş Yap web sitesinden daha geniş bilgi edinebilirsiniz.

Karpuzlu

İlçe teşkilatı 09.05.1990 tarih ve 3644 sayılı Kanunla kurulmuştur. Karpuzlu ilk önce Dolamanlı mevkiinde kurulmuş, daha sonra bugünkü alan yerleşmiştir. İlk adı Demircidere olup, 19.06.1971 yılında Belediye Teşkilatı kurulduktan sonra Karpuzlu olarak değiştirilmiştir.

Alanı 272 Km2 olup, 2000 Yılı Nüfus Sayımı sonuçlarına göre 13 207 kişi yaşayan ilçede 1 bağlı belediye ve 18 köy bulunmaktadır.

İlçe ekonomisi genel olarak tarıma dayalıdır. Toplam nüfusun % 95?i çiftçidir. İlçe topoğrafik yapı itibariyle polikültür tarıma elverişlidir.

Tarımın her dalında faaliyet gösteren ilçede bağ, bahçe yetiştiriciliği birinci planda olup, hayvancılık ve arıcılık ikinci derecede yer alır.

İlçenin ana tarım ürünleri zeytin, pamuk, tütün, mısır, buğday, yer fıstığı, susam ve sebze çeşitleridir.