ADALET
Yaşlı kadın yatagından kalktı.
Sabah ezanının insan ruhuna huzur veren sesi oda içinde yankılanıyordu.
88 yaşından beklenmeyecek bir çeviklikle pencereye dogru yöneldi.
Pencereyi açması ile birlikte odaya ezan sesi ile birlikte baharın güzel kokusu ve kuş cıvıltıları doluştu.
Penceresinden gözüken Kurtuluş Parkına bakarak yaşlı cigerlerine sabahın ılık esintisi ile doldurdu.
Abdestini aldı, sabah namazını kıldı.
Mutfaga yöneldi.
Çayla birlikte bir iki lokma bir şeyler atıştırdı.
Oturma odasına yöneldi.
Eski bir fiskos masasının yanındaki koltuguna ilişti.
Masanın üstü çerçeveler ile doluydu.
Bir tanesine uzandı, camının üzerinde titreyen parmaklarını dolaştırdı.
Çerçevenin içindeki fotografta İstiklal madalyalı kara yagız bir adamla, makyajsız olmasına ragmen güzelligi göz alan bir kadın birbirlerine bakarak gülümsüyorlardı.
Yaşlı kadın 'Günaydın Anne, Günaydın Baba' dedi.
Usulca yerine koydugu çerçeveye bir bakış daha attıktan sonra başka bir çerçeveyi eline aldı.
Bu siyah beyaz fotografta da subay üniformalı bir adamla bir gelin yan yana duruyorlardı.
Yaşlı kadın çerçeveyi titreyen dudaklarla öptü.
'Günaydın Kocacıgım' dedi.
Kadın bu çerçeveyi de bıraktıktan sonra üçüncü ve son çerçeveye uzandı.
Artık gözlerinden yaş damlıyordu.
Fotograftaki biri erkek digeri kız çocuklara bakıp 'Günaydın Evlatlarım' dedi.
Tüm çerçevelere kısaca göz atıp 'Sizleri, hepinizi çok özledim' dedi.
Gözlerinde biriken yaşları sildi.
Artık aglamak için bile yaşlı hissediyordu kendini.
Agır agır dogruldugu koltugundan eski telefonuna dogru yöneldi.
Agır agır numaraları çevirdi.
Karşısına çıkan adama 'Bir taksi istiyorum' dedi ve adresi verdi.
Kapısını kilitleyip, apartman merdivenlerine yöneldi.
Yıllarca çekmedigi zorluk kalmamıştı ama şimdi bu merdivenler hayatının en büyük engeli olmuştu. Agır ve dikkatli bir biçimde iniyordu.
Sabırsızlanan taksi şoförünün çaldıgı korna sokagı inletiyordu.
'Patlama be adam' dedi.
Nihayet taksiye binebildi.
'Teyze hoş geldin' dedi 25-30 yaşlarındaki şoför.
'Nereye gidiyoruz?' Kadın kısa bir sessizligin sonunda 'Tüm bir gün beni taşırmısın?' diye sordu. 'Sana 500 lira veririm.'
Adam küçümser bir gülümseme ile, 'Mal sahibi benden her gün 500 lira istiyor teyze' dedi.
Kadın gülümsedi
'O zaman sana 650 lira verecegim ne dersin?'
'Kurtarmaz ama senin güzel hatırını kırmayayım. İlk önce nereye gidecegiz?'
'Anıtkabir'e'
'Anıtkabir'e mi?
'Evet'
'Tamam teyzecigim'
'Yaş kaç teyzecigim?'
'Seksen sekiz'
'Maşallah Allah uzun ömür versin teyzecigim'
'Allah saglıklı mutlu ömür versin oglum'
'Haklısın teyzecim'
Taksi Anıtkabir'in kapısına gelmişti.
Şoför 'Teyzecigim geldik' dedi.
Dalgın görünen kadın 'Evladım burada yardımına ihtiyacım var' dedi.
'Benimle gel'
Adam şaşırmıştı.
'Tabii teyze' dedi.
Kuşkulu gözlerle 'Bizi buraya alırlar mı?' diye sordu.
O ana kadar dalgın ve yorgun görünen kadın, bir anda irkildi.
Gözlerinden ateş fışkırarak 'Ne demek almamak?
Sen daha önce hiç gelmedin mi buraya?' dedi
'Hayır'
'Kaç yıldır Ankara'da yaşıyorsun?'
'Ben Ankaralıyım teyze. Dogma büyüme'
'Ee o zaman'
'Ne bileyim bir kez okulla gelmiştik bayramda. Bayram olmayınca burası kapalı sanıyordum ben'
Kadın sinirli bir şekilde kafa salladı.
Şoför utanmıştı.
Mozoleye çıkan mermer merdivenlere kadar konuşmadılar.
Merdivenlere geldiklerinde Şoför kuşkulu bir şekilde 'Nasıl çıkacaksın Teyze?' diye sordu.
'Her ay nasıl çıkıyorsam öyle'
'Her ay geliyormusun? '
'Evet'
Uzun bir ugraşla merdivenleri çıktılar.
Mozoleye dogru agır agır ilerlediler.
İçerisi çok serindi.
Şoför büyük bir azimle yürümeye çalışan kadının koluna girmişti.
Kadının nefes alışları sıklaşmıştı.
Nihayet mozolenin önüne geldiler.
Kadın şoförün kolundan ani bir hareketle kurtuldu.
Çantasını açtı.
Tek bir karanfil çıkardı.
Mozoleye dogru ilerledi.
Çiçegi mozoleye koydu.
Şoför şaşkınlıkla olayı seyrederken kadının agzından şu sözlerin döküldügünü fark etti.
'Hayatım boyunca sana verdigim sözü tutmak için çalıştım' Agır agır geriye çekilen kadın ellerini açıp Fatiha okumaya başladı.
Şoför kısa bir şaşkınlıgın ardından ona katıldı.
Kadın bir anlık suskunluktan sonra 'Hadi gidelim' dedi.
Geldiklerinden çok daha agır bir şekilde arabaya döndüler.
Şoför kadının durumundan endişelenmeye başlamıştı.
'Yoruldun mu Teyze' dedi.
Kadın sustu.
Bir süre suskunluktan sonra 'Evet hem de çok yoruldum' diye cevapladı.
'Nereye gidiyoruz?'
'Bankaya'
Şoför arabasındaki kadının herhangi biri olmadıgını anlamıştı.
Bu yaşlı kadının Atatürk'e verdigi söz ne olabilirdi?
En sonunda dayanamadı.
'Teyzecigim bir şey sorabilirmiyim? '
'Sor bakalım evladım'
'Anıtkabir'de Atatürk'e bir söz verdiginizi söylemiştiniz. O söz nedir?'
'Uzun hikaye evladım'
'Olsun be teyze anlat ne olur'
'Ben lisedeyken bizim okulumuza gelmişti Atatürk. Beni de ona çiçek vermek için seçmişlerdi. Çiçegi verdigimde bana ismimi sordu. Bende 'Adalet' dedim. Bunun üzerine 'Ne güzel ismin varmış' dedi. 'Okulu bitirince ne olacaksın' dedi bana. Hemşire dedim. Oda 'Güzel meslek ama bence sen Hakim ol ismine çok yakışır' dedi. Ben kadından hakim olmaz ki dedim. Kaşlarını çattı, 'Sen istedikten sonra olur. Senden söz istiyorum hakim olacaksın' dedi .'
'Sen ne dedin peki?'
'Mustafa Kemal emretmiş ne denir? Söz verdim.'
'Peki olabildin mi Adalet Teyze?'
'Evet ben Cumhuriyetin ilk kadın hakimlerindenim. '
'Vay be. Sende ne hikaye varmış Adalet Teyze'
'Herkesin bir hikayesi vardır evladım. Herkesin hikayesi de kendine göre degerlidir. Eger insanların hikayelerini bilip anlayabilirsen insanlara daha anlayışlı davranabilirsin'
'Haklısın Adalet Teyze. Bu bankamı gelmek istedigin'
'Evet'
'Yardım edeyim mi? Bende geleyim mi?'
'Hayır. Sen burada bekle lütfen.Bu arada adın neydi evladım'
'Osman teyzecigim'
'Tamam Osman. Beni 45 dakika kadar sonra buradan al olur mu?'
'Tamam teyzecigim'
Adalet hanım bankadan içeri girdi.
Osman öglen saatinin geldigini fark edip yemege gitti.
Yemek boyunca Adalet hanımı düşündü.
'Kim bilir neler yaşamış, neler görmüştür' diye düşündü.
Tam vaktinde bankanın önündeydi.
Adalet hanım 15 dakikalık gecikme ile geldi.
'Hoş geldin Hakim Teyze'
'Çok uzun zamandır bana Hakim denmemişti.'
'Hoşuna gitmediyse söylemeyeyim? '
'Yok aksine hoşuma gitti. Sagol'
'Nereye gidiyoruz?'
'Seyranbaglarına'
'Tabii'
'Hakim Teyze çok yer gezmişsindir sen'
'Tüm Anadolu'yu karış karış gezdik rahmetli kocamla'
'Ne iş yapardı amca?'
'Subaydı.'
'Ne zaman vefat etti?'
'1952′de'
'Çok olmuş.Gençmiş'
'Kore savaşında şehit oldu.'
'Allah rahmet eylesin Hakim teyze'
' Sagol'
'Seyranbagları'na geldik nereye gidecegiz?'
'Saga sap. İkinci binanın önünde dur.'
'Tamam.Buyur Hakim Teyze.Geleyim mi ben'
'Yok bekle burada'
Osman beklemeye başladı.
Bir ara merak etti.
Binanın uzaktan görünen levhasına baktı.
'Seyranbagları Kız Yetiştirme Yurdu' yazısını okudu.
Anlam veremedi.
'Bu kadın burada ne yapar ki?' diye düşündü.
Yarım saat sonra Adalet hanım göründü.
Yanında orta yaşlı kibar bir hanım vardı.
Adalet hanımı arabaya agır agır bindirdi.
Kadın 'Adalet Hanım size ne kadar teşekkür etsek azdır.
Her zaman yanımızdasınız.
Kızlarda sizi çok seviyor.
Ne olur arayı çok uzatmayın. Yine gelin' dedi.
Adalet hanım, bugulu gözlerle 'İnşallah. Kızlara selamımı söyleyin. Bende onları çok seviyorum. Onlara iyi bakın' dedi.
Araba hareket etti.
'Nereye Hakim Teyze?'
'Hemen iki sokak öteye'
Osman iki sokak ötede bu sefer başka bir binanın önüne park etti.
Bu binada da 'Ankara Seyranbagları Huzurevi' yazıyordu.
'Bekle beni'
'Tabii Hakim Teyze'
Yine 1 saate yakın bir bekleyişin sonunda bu sefer etrafında bir çok yaşlı kadın ve adamla çıkageldi Adalet Hanım.
Sarılıp öpüştükten sonra oradan ayrıldılar.
Osman dikiz aynasından Adalet Hanım'ın gözlerinden akan yaşları fark etti.
'İyi misin Hakim Teyze'
'İyiyim Osman. Eski dostları görünce insan bir hoş oluyor'
'Nereye gidiyoruz?'
'Cebeci Asri Mezarlıgına'
'Tamam'
'Teyze nerelisin sen?'
'Aydın Sökeliyim. Babam orada pamuk ekerdi. Annem ev hanımıydı. Sonra Kurtuluş Savaşı oldu. Babam savaşa gitti. Söke işgal oldu. Biz daglara kaçtık annemle. Saklandık dag köylerinde. Savaş bitince Söke'ye döndük. Allah'a Şükür Babam'da sag salim döndü savaştan.'
'Sonra ne oldu?'
'Liseye Aydın'a gönderdi babam. Orada Atatürk'le karşılaştım. Sözümü tutmak için İstanbul'a gittim. Hukuk fakültesine girdim. Orada rahmetli eşimle karşılaştım. O Harbiye'de okuyordu o zaman. Mezun olunca evlendik..'
'Çocugunuz var mı?'
'Bir kızım bir oglum vardı.'
'Neredeler şimdi?'
'Oglum dışişlerinde çalışıyordu.'
'Ne güzel'
'1978′de Fransa'da Ermeniler öldürdüler.'
'Üzüldüm Hakim Teyze. Başın sag olsun. O da babası gibi şehit oldu yani'
'Evet. Şehit babanın şehit oglu. Allah kimseye evlat acısı vermesin.'
'Amin. Ya kızın?'
'O eşi ve çocukları ile İzmit'te yaşıyordu. Ögretmendi. 1999′da depremde hepsi vefat ettiler.'
'Allah rahmet eylesin.Boş bogazlıgımla üzdüm seni Hakim Teyze kusura bakma'
'Sanki sormasan aklımdan çıkıyorlar mı evladım.Sen üzülme sagol'
'Geldik Teyze'
'Tamam evladım. Al işte paran artık gidebilirsin. '
'Hakim teyze buradan nasıl döneceksin? Ben seni bekleyeyim eve bırakayım.'
'Yok beni alacaklar buradan'
'Hakim Teyze bu para fazla. Kusura bakma ben sana yalan söyledim. Taksinin sahibi benden 350 lira bekliyor. Affet beni. 350 'yi ona veririm. Gerisi kalsın. Bende para istemem. Bugün senden aldıgım hayat dersinin parasal karşılıgı yok zaten.'
'Çocukların var mı?'
'İki tane ellerinden öperler.' Taksinin güneşliginden çocuklarının resimlerini çıkarıp gösterdi.
'Adları nedir?'
'Kemal ve Ayşe'
'Oglumun adı da Kemaldi.'
Sessizligin ardından Osman'ın elindeki parayı ittirdi Adalet Hanım..
'Onlara bir şeyler al benim için. Onları okut. Ama yalansız, dolansız, çok çalışarak helal lokma ile büyüt ve okut. Atatürk'ün bana yaptıgı gibi içlerindeki gücü fark etmelerini sagla. Bir de vatanını, milletini sevmelerini ögütle onlara.'
Osman Adalet Hanımın ellerine sarılıp öptü.
Ona iyi evlatlar yetiştirecegine söz verdi.
Adalet hanım mezarlıgın kapısından agır agır içeri girerken;
Osman yaşlı gözlerle onu izliyordu.
Hayatının en büyük dersini kendisi küçücük, yüregi yaşadıgı acılara ragmen kocaman ve güçlü bu yaşlı kadından almıştı.
Osman arabasını mal sahibine götürmeye karar verdi.
Bu gün daha fazla çalışamazdı.
Ertesi gün Ankara'da garip bir yagmur yagıyordu.
Sanki gök delinmişti.
Osman taksiyi mal sahibinden almış, duraga gelmişti.
Çay ocagının yanında duran gazeteyi aldı.
İlk sayfadaki haberlere göz gezdirdi.
Siyaset doluydu gazete.
Hiç anlamazdı.
Sıkılıp adli olayların yer aldıgı üçüncü sayfayı açtı.
Taksiciler arkadaşları ile ilgili kötü haberleri genellikle oradan alırlardı.
Göz gezdirirken bir haber dikkatini çekti.
'Dün gece geç saatlerde Cebeci Asri mezarlıgında bulunan cesedin Cumhuriyet tarihinin ilk Kadın Hakimlerinden Adalet YILMAZ'a ait oldugu belirlendi. Adalet YILMAZ'ın bulundugu yerdeki mezarların eşine ve ogluna ait oldugu belirlendi. YILMAZ vefat ettigi gün bankadaki tüm parasını çektigi, bu parayı ikiye bölerek Seyranbagları'ndaki bir kız yetiştirme yurdu ile bir huzurevine bagışladıgı belirlendi. Polis, Adalet YILMAZ'ın mezarlıga ölmek için gittigini düşünüyor.'
Osman bir anda sarsıldı.
Gözyaşlarına engel olamıyordu.
Taksici arkadaşları hiçbir şey anlamadılar.
Bir daha da hiç anlatmadı Osman bu yaşadıklarını.
Herkesin tek bildigi Osman'ın bardaktan boşanırcasına yagan yagmur altında 'Gökler bile sana aglıyor' diyerek agladıgı…
alıntı...
