Esti seher yeli söküldü seller gidiyorum kömür gözlüm ağlama ağlamanın vakti geçti ne çare kement atıp yollarımı bağlama
sana derim sana kaşı kemanım büküldü kametim geçti zamanım gidiyorum yedi benli cevranım yarim gitti diye yürek dağlama
karacaoğlan der gözyaşım silinir bir ok çeksem yüce dağlar delinir yüreciğim bölük bölük bölünür yaş döküp de arkam sıra ağlama... |